Afkeer van managers

mrt 24

Ik vroeg iemand in mijn straat of hij de struiken langs het pad zou willen snoeien. Als het had geregend hingen de takken een beetje en werd ik daar nat van als ik er langs fietste. Mijn straatgenoot werd boos, nee, woedend! Aanvankelijk snapte ik daar niets van. Niet alleen vroeg ik het vriendelijk, ook bood ik aan om erbij te helpen. Tot hij mij toebeet dat ik op mijn werk ook vast zo met mensen omging. Aha! Het feit dat ik dat ik manager ben gaf hem een geheel ander perspectief. Hij hoorde mijn vraag als een commando en zag iemand die zich boven hem plaatste in plaats van een buurman die liever niet nat wordt. Toen ik dat begreep kon ik hem laten zien dat ik toch gewoon maar een buurman ben.

Op LinkedIn las ik een column over managers die mij hier aan doet denken. Op het eerste gezicht is dit een keurige column die stelt dat zelfsturing management overbodig maakt. Dit is een thema waar ik anders over denk en waar ik zelf meerdere malen over publiceerde. Dus: prachtig! Als we het debat blijven voeren komen we mogelijk wel ergens uit. Of niet; soms is het debat nuttiger dan de vraag wat nou precies waar is.

Maar wat mij in deze column het meest trof was niet wat er in de regels stond, maar ertussen. Tussen die regels werd een weerzin tegen managers voelbaar. Kras op! Zoek een andere baan! Laat mij met rust!

Ik herken het. Soms proef ik verwachtingen, waarvan ik denk; daar heb je een manager toch niet voor nodig? Of krijg ik besluiten voorgelegd waarvan ik denk, prima, maar je had van mij ook gewoon aan de slag mogen gaan. Dus dat alleen het gegeven dat er een management bestaat iets doet met mensen kan ik alleen maar onderschrijven. Sterker nog, ik mag het hopen!

Als ik de redenatie van die column omdraai is het management onder meer verantwoordelijk voor een gebrek aan initiatief, een tekortschietende creativiteit, hoge kosten en een gebrek aan bezieling. Als dat waar is, dan is dat toch heerlijk? Je kunt lekker op je reet blijven zitten, naar het management wijzen en uitleggen dat de oorzaak daarvan toch echt daar ligt.

Mijn favoriete uitspraak? Een ander kan nooit verantwoordelijk zijn voor jouw gedrag. Dat ben je zelf.

Als ik van huis wegfiets, langs de gesnoeide struiken, zie ik dat mijn buurman dat zelf ook vindt.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *