Boeing, Brexit en gezond verstand

apr 10

Op 12 maart 20.00 uur sloot het Europese luchtruim voor de Boeing 737 MAX. Dat leidde tot de bizarre situatie dat vliegtuigen rechtsomkeert moesten maken en terugvliegen naar een andere luchthaven dan wat de oorspronkelijke bestemming was. Bizar was het omdat deze plotselinge wijziging de veiligheid van dat moment zeker niet diende: vluchtschema’s en vliegveldplanningen moesten van het ene op het andere moment gewijzigd worden. Beter zou het natuurlijk zijn dat de vlucht gewoon afgemaakt zou kunnen worden en dat het toestel daarna, eventueel zonder passagiers, naar een luchthaven van eigen keuze zou kunnen vliegen om daar de periode van het vliegverbod door te komen. Maar er is kennelijk een administratieve reden dat het op deze manier moest gebeuren.

Eenzelfde gevoel bekruipt mij als ik het nieuws over de Brexit volg. Mocht die er daadwerkelijk komen dan verandert er van het ene op andere moment heel veel, maar eigenlijk ook weer niets. Europa blijft Europa en ook het Verenigd Koninkrijk blijft gewoon op z’n plek liggen. Aan de grens tussen Ierland en Noord Ierland verandert niets maar toch alles: ineens mogen burgers die al ruim 20 jaar de grens passeren daar niet zomaar meer zonder controle overheen. En die ook op zichzelf weer administratieve kwestie is waarschijnlijk de ernstigste consequentie van de hele Brexit: de stabiliteit en misschien wel de vrede tussen de beide Ierlanden komt in gevaar. Kennelijk worden kwesties als deze gedomineerd door administratieve en juridische beperkingen, met grote gevolgen in de werkelijkheid.

Je zou het nog anders kunnen zeggen: de afbeelding van de werkelijkheid neemt de werkelijkheid over. Ik vroeg mij af of dat ook in onze bedrijven gebeurt, en ik ben bang dat dat inderdaad het geval is. Het gebeurt bijvoorbeeld wanneer KPI’s, KSF’s en DVO’s de boventoon gaan voeren. Toen ik met een medewerker van de ICT-afdeling een gesprek had over een nieuwe functie (hij had het over een rol) die hij beslist noodzakelijk achtte en waarvan ik het nut in twijfel trok zei hij: “Ja maar ITIL schrijft het voor”. Nu is ITIL een theoretisch model voor hoe automatiseringsafdelingen zouden kunnen ingericht worden. Zo’n model kan helpen, maar een argument op zichzelf kan het nooit zijn.

We kunnen niet zonder afbeeldingen van de werkelijkheid, maar helaas helpen ze maar al te vaak van de wal in de sloot, namelijk wanneer ze in de plaats komen van de werkelijkheid van het gezond verstand.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *