De zelfrechtvaardiging van Mark Harbers

jan 14

In een interview met staatssecretaris Mark Harbers over Lily en Howick en andere moeilijke situaties vielen deze zinnen mij op: Harbers: “Het is een eenzame bedoening, want je krijgt een dossier mee en jíj bent degene die een besluit moet nemen. Ik lees de stukken vaak twee, drie keer. Het is altijd ingewikkeld. Maar ik weet van alle besluiten op grond waarvan ik ze heb genomen en kan het mezelf uitleggen”.

“Ik kan het mijzelf uitleggen”….

De gemeentelijke topmanager die me een slim trucje zijn salaris verhoogde. Hij kon het zichzelf prima uitleggen. De provinciaal bestuurder, die privéritten maakte met zijn auto met chauffeur. Hij kon het zichzelf prima uitleggen. De vakbondsman die mensen hun baan liet verliezen, omdat de overnemende partij iets wilde afwijken van de CAO, hij kon het zichzelf goed uitleggen. De manager uit het bedrijfsleven, die met honderdzestig kilometer per uur naar die belangrijke afspraak reed, hij kon het zichzelf goed uitleggen. De Amerikaanse acteur die vrouwen drogeerde en misbruikte. Hij vindt nog steeds dat hij dit zichzelf goed kan uitleggen.

Het gaat mij niet om deze voorbeelden, maar om de vraag wat de norm is. En die norm is kennelijk: het aan jezelf kunnen uitleggen.

Need I say more? Waar begin ik dan? Bloody Sunday? Het kaalscheren van vrouwen die een liefdesrelatie hadden met de Duitse bezetter? De terroristische aanslagen in Parijs? Annexatie van de Krim?

Ze konden het prima aan zichzelf uitleggen.

Iets aan jezelf kunnen uitleggen, wat is dat voor een norm? Het lijkt mij meer op zelfrechtvaardiging.

Herinner je je de uitzending waarin Klaas Dijkhoff in gesprek was met een kind dat het risico loopt het land te worden uitgezet? Klaas Dijkhoff: “Nou en?” Hij kon het niet uitleggen aan de mensen om wie het gaat.

Dat lijkt mij een veel betere norm.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *