Het kind in je blijven koesteren

jul 25

Ik had de ongelofelijke mazzel op vakantie te kunnen gaan met mijn oudste dochter. Zij is bijna twintig en begint aan haar derde jaar op een ‘honours college’. Ze is leergierig, sociaal bewogen en voorzichtig politiek actief. Het is helemaal modern om dan te spreken over een ‘jong volwassene’. Voor mij is dat een gekke term die beleidsmakers hebben uitgevonden. Maakt dit mij tot een ‘middelbaar volwassene’ en mijn buurvrouw tot een ‘bejaard volwassene’? Als je op jezelf woont, zelf je verzekering, studiefinanciering en huurtoeslag moet regelen en stemrecht hebt, dan ben je gewoon volwassen.

De hele dag door stelde mijn dochter vragen, die begonnen  met ‘hoe’ of ‘waarom’. Soms waren ze van de categorie “Waarom bewegen konijnen voortdurend hun neus?” Maar ook stelde ze vragen als: “Waarom laten Britten zichzelf toch zo verbranden?” En er waren vragen over de vulkanen die we zagen, de vorm van wegen, de kozijnen van huizen en van alles wat op onze weg kwam. Of beter gezegd, haar weg, want mij schoten deze vragen niet te binnen.

Vaak beantwoordde ik haar vragen met een grote glimlach. “Je lacht me uit!”, riep ze dan licht verontwaardigd. Volgens het cliché zou ik dan kunnen zeggen: “Nee hoor, ik lach je juist toe!” Maar dat ik niet wat ik zei. Ik zei: “Ik lach je niet uit, ik bewonder je juist.” Waaraan ik toevoegde dat ik genoot van al die vragen.

Wat ik ontdekte is dat mijn dochter behoort tot een zeldzame groep mensen. Mensen die volwassen zijn geworden, maar die erin zijn geslaagd om het kind in zichzelf te behouden. Die kunnen waarnemen alsof ze alles voor het eerst zien. Die kunnen kijken als een schrijver, of een schilder. Die zich blijven afvragen waarom dingen zijn zoals ze zijn.

Ik ken er niet veel, juist daarom vallen ze me op. Hoeveel van deze mensen ken jij? Ben je er zelf één? Ben jij zo iemand die zich enthousiast in een avontuur stort? Iets nieuws begint, omdat het mooi en veelbelovend is? Kun jij genieten van een nieuw inzicht, alsof je kijkt naar een vlinder? Valt jou de lichtval op? Een geluid? Een briesje?

Ik heb het kind in mij al lang achter mij gelaten. Maar deze mensen, die zich blijven verwonderen en vragen blijven stellen, die hebben we heel hard nodig. Ik bewonder ze. En dat is wat ik niet genoeg tegen mij dochter kan zeggen:

Ik bewonder je!

One comment

  1. Quirine Lensvelt-Ruys /

    Mooi Remco

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *