Ik ben voor kindermanagement

feb 10

Een collega vertelde ons een aantal anekdotes. Gewoon, om te vertellen hoe het gaat in de praktijk van alle dag. “Daar hebben jullie als managers geen weet van”, zei ze met guitige ogen. Ik kon haar daar alleen maar gelijk in geven.

Over collega’s die aan tafel zaten om een acuut probleem op te lossen. Hun gesprek ging over de vraag wie ‘probleemeigenaar’ is, wie ‘procesregisseur’, wie ‘opdrachtgever’: over rollen, niet over het probleem. Na het gesprek gingen ze tevreden uit elkaar. Zonder oplossing.

Over mensen die na jarenlange frustratie tot één administratiesysteem kwamen, in plaats van drie. Een jaar verder waren de werkafspraken al weer vergeten, was de trekker vertrokken er maakte ieder weer gewoon zijn eigen administratie.

Het is de taaiheid van de werkvloer. En hoewel ik veel herkende uit de anekdotes, was het de beschrijving van die taaiheid zélf die me trof als een wake up call.

Na die anekdotes gingen wij als managers uit elkaar. In een uur losten we alles op. We moesten kaderen. Afspraken nakomen. En ja, werken aan een cultuuromslag. Deels zat ik er wat stilletjes bij. Ik had de boodschap anders begrepen. Die boodschap van taaiheid. En van de managers die er geen idee van hebben. Van de betrekkelijke zinloosheid van managementbeslissingen.

Mijn gedachten gingen naar ergernissen op dezelfde dag. Ik kon wéér geen fiets krijgen, want ze stonden allemaal op slot. Beleid van onze organisatie is; pak een leenfiets als je hem nodig hebt, daar zijn ze voor. Maar mensen die hem ’s middags een uurtje nodig hebben draaien de fiets ’s ochtends al vast op slot. Of houden de fietssleutel gewoon altijd in hun zak. Verantwoordelijkheden laag, nietwaar? “We gaan verleiden, ludieke acties doen, aanspreken”, zei mijn collega. Maar plan B had hij ook al klaar. Gewoon kinderachtig reguleren. Dat lijkt me nu al een uitstekende oplossing.

En dat is wat ik overhoud aan die taaiheid op de werkvloer. Managers willen besluiten, handhaven, doorzetten, aanspreken. Alle boekjes zeggen dat je daar (spoiler alert: jeukwoord) geen ‘eigenaarschap’ mee krijgt. Maar waarom zou je eigenaarschap nemen als je in één vergadering, door het stellen van complicerende vragen, kunt bereiken dat die aap niet op je schouders komt? Of die fietssleutel gewoon in je zak kunt steken?

Misschien is die taaiheid wel te doorbreken met kinderachtig management. Als jij daar een boek over schrijft ben ik de eerste die het koopt.

2 comments

  1. Wim Leppers /

    Kinderachtig management, ik hoop dat je de onbevangenheid, het kwetsbaar durven opstellen door te zeggen wat je ervan vindt, het er niet omheen draaien en duidelijke taal en maatregelen en die ook meten bedoeld met kinderachtig management. Ik hoop niet dat je bedoeld: “zich niet als volwassene gedragend alsof men nog een kind is” zoals wikipedia kinderachtig omschrijft.

    met vriendelijke groet

    Wim Leppers

    P.s: Realiseer je wel dat je met die stijl van managen “kinderachtig” weinig vrienden maakt

    • Remko Iedema /

      Hallo Wim, dat is precies de klem! Dank voor je reactie. Remko

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *