Is diversiteitsbeleid een vorm van discriminatie?

mrt 26

Mijn organisatie heeft zich aangesloten bij een “pact” voor diversiteit. Dit weerspiegelt het streven van de organisatie om een afspiegeling te zijn van de maatschappij. Ik herken dat streven. Ik liep laatst bij mijn HRM-adviseur binnen met de kreet: “Ik wil méér Afghanen, Turken, Syriërs en Marokkanen!” Dat formuleerde ik zo om mijn adviseur (een heel correcte man) een beetje te plagen, maar dat is waar diversiteitsbeleid op neerkomt. Toch?

In de Correspondent schreef Hannah Buckman over haar ervaringen met ‘diversiteit’. Hannah is van Surinaamse komaf. Dat is niet iets wat haar zelf bezighoudt (“Ik voel me net zo Nederlands als blonde Willemijn uit Oegstgeest”), maar dat is iets waar anderen haar steeds aan herinneren. Dit maakt dat zij binnen de definitie van diversiteit valt. “En dáár”, schrijft Hannah, “ben ik helemaal klaar mee.”

In mijn kinderjaren had ik een vriendje met een donkere vader. Het viel mij op dat toch veel mensen er grapjes over maakten dat hij “zo lekker bruin” was. Het onderwerp ‘zwarte Piet’ (ook toen al!) werd angstvallig vermeden, terwijl bij hem thuis het Sinterklaasfeest net zo werd gevierd als bij mij thuis. Als kind leerde ik al twee zaken over disciminatie: vaak is het vriendelijk verpakt, en even vaak is het niet onvriendelijk bedoeld.

Maar het is er wél.

En dat maakt dat ik worstel met diversiteitsbeleid. Je zult maar een studie goed hebben afgerond en ontdekken dat je die baan vooral hebt gekregen omdat je van Turkse komaf bent. Dat is toch net zo vreemd als dat ik zou ontdekken dat ik mijn baan heb omdat ik uit Zwolle kom. Tegelijkertijd wil ik oprecht graag dat de organisatie waaraan ik leiding geef een beetje lijkt op de mensen voor wie we werken. Dit heeft vooral een functioneel doel: er zijn cultuurverschillen te overbruggen en cliënten van mijn organisatie hebben soms graag iemand uit de eigen cultuur als vertrouwenspersoon. En ja, wat soms wringt in de maatschappij mag voor mij ook wringen in mijn organisatie. Ik hoor kritische lezers nu al denken: is dat dan óók niet een vorm van discriminatie? Misschien is het vooral het menselijke trekje dat ik als kind al zag toen ik mensen mijn vriendje zag wijzen op zijn bruine huid: ze zijn bezig met de verschillen, niet met de overeenkomsten.

Maar als iemand mij kan helpen aan méér Afghanen, Turken, Syriërs en Marokkanen, zonder dat ik ze hoef te selecteren op hun afkomst hoor ik dat graag.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *