Mensen met een randje

mei 29

Mijn lokale fietsenmaker begroette mij met zijn bekende klantvriendelijkheid: “Zo, wat moet je nog? We gaan over een uur naar huis!” In deze woorden legde hij geen cynisme of humor, ze waren welgemeend. Onder zijn wenkbrauwpiercings keken twee priemende ogen mij aan. Ik legde uit waarvoor ik kwam en stelde hem gerust met de woorden dat hij alle tijd heeft. “Dat kunnen we niet hebben”, zei hij en hij prikte een tijdstip op de volgende dag, waarop ik mijn fiets moest komen halen.

Het zal je misschien verbazen, maar deze fietsenmaker heeft het razend druk. Hij betrok ooit een leegstaand gebouwtje en redde daarmee de leefbaarheid van een stuk van mijn wijk. Hij beheerst zijn ambacht, is niet te beroerd om je band te plakken en heeft in zijn werkplaats een aantal mensen aan het werk die elders nooit aan de bak zouden komen. En ja, in de omgang tart hij de conventies van de beleefdheid, maar je weet precies waar je aan toe bent. Mensen in de wijk zagen al gauw wat ze voor zich hadden; een goudeerlijke ambachtsman met het hart op de goede plaats. En ook, zoals ik het noem, een persoon met een ‘randje’.

Mensen met een randje. Mensen die niet in de pas lopen. Die zich niet altijd kunnen gedragen zoals het hoort. Die hun hart volgen. Die soms hun eigen gedrag niet helemaal in de hand hebben, door hun temperament of wellicht wel omdat het spreekwoordelijke schroefje los zit. Een ADHD-schroefje, een ODD-schroefje of een ander gedragsschroefje.

In mijn directe omgeving heb ik ze ook wel. Mensen die denken dat hun eigen opvatting per definitie botst met die van anderen en zich daar alvast maar naar gedragen. Of mensen die voor zichzelf de keuze hebben uit één gedragsstrategie: strijd leveren.

Mijn vrees is dat deze mensen in veel organisaties worden uitgekotst. Omdat ze niet handelbaar zijn, niet in de cultuur passen, teveel ruzie maken, of domweg teveel aandacht vragen. In sommige situaties zou dat ook best terecht kunnen zijn. Maar als je zo iemand in je omgeving hebt, denk dan eens aan mijn fietsenmaker. Uiteindelijk verdient hij zijn boterham niet vanwege wat hij allemaal niét is, maar aan wat mensen wél in hem zien.

En laten we eerlijk zijn, een organisatie met alleen maar mensen die netjes in de maat lopen, dat is toch hartstikke saai?

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *