Mensen met makkelijke banen zijn piepkonten

mei 01

Ik kwam ze voor het eerst tegen toen ik met de geestelijke gezondheidszorg van doen had. Ik herinner mij gesprekken met een psychologe, die vooral geïnteresseerd was in haar eigen horloge. Zij was de eerste die ik – ook in haar gezicht – zo noemde: een persoon met een makkelijke baan. Hier en daar een uurtje praten en op tijd naar huis. Vooral geen verantwoordelijkheid nemen, want dat kost tijd en moeite. In die tijd las ik geboeid boeken van psychiater Bram Bakker, iemand die zijn mobiele nummer aan zijn patiënten geeft en die ook tussen de gesprekken belangstelling toont.

Later zag ik dat een groot deel van de medische wereld er mee bezaaid is, vooral het hoger opgeleide deel. Ze voeren links en rechts eens een gesprek, verwijzen flink door, maar nemen vooral niet te veel hooi op hun vork. Het moet te behappen blijven, nietwaar?

Gaandeweg werd het mij steeds duidelijker dat ze overal zitten, mensen met gemakkelijke banen. Ze doen wat ze moeten doen, maar zijn de bedoeling van hun werk helemaal uit het oog verloren. Het zijn deze mensen die mij bijvoorbeeld bezorgd maken over de decentralisaties van de zorg. Deze decentralisaties vragen om het nemen van regie. Het nemen van regie vraagt om het nemen van verantwoordelijkheid. Een zwaardere baan, tegen dezelfde voorwaarden. Mensen met makkelijke banen houden daar niet van.

Het niet nemen van verantwoordelijkheid wordt hartstochtelijk aangemoedigd, met privacyreglementen, security eisen, control-protocollen, aanbestedingsregels en allerlei andere zaken die moeten voorkomen dat mensen zaken ondernemen die ertoe doen.

Het zijn deze mensen die het hardst piepen als hun werk dreigt te veranderen. Al helemaal als die verandering betekent dat hun werk wat minder zeker wordt, om ervoor te zorgen dat de klant beter wordt bediend. Dan schreeuwen zij moord en brand over de onduidelijke instructies en het ‘zwabberende’ management.

Maar laat dit stukje vooral een ode zijn aan de rebellen die zijn blijven geloven in de bedoeling van hun werk, Die dat extra telefoontje plegen. Die stiekem een boterham smeren voor een client, ook al zit dat niet in de werkbeschrijving. Die wachten tot de baas zich omdraait om de boodschappen in de auto te zetten. Die dat extra uurtje blijven, ook al betaalt de directeur het wellicht niet.

Hopelijk staat er ooit een psycholoog op die het werkboek dichtslaat, de telefoon pakt en zijn patient thuis belt met de vraag: “Ik wil even horen hoe het met je gaat, want dat houdt mij bezig.”

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *